Capoeira carioca
Capoeira carioca to taki styl walki, gdzie istnieją tutaj kopnięcia w kolana oraz tułów, jak również ciosy rękoma w twarz. Tej formy Capoeiry używały gangi. Przez to ta forma sztuki walki straciła na popularności. Po śmierci ostatniego nauczyciela tego stylu walki metoda nauczania przestała istnieć. Styl ten zatem zanikł. Batizado jest terminem, który wiąże się z Capoeirą. Jest to najważniejsze wydarzenie w życiu każdego capoeiristy. Wydarzenie to wprowadza capoeristę do świata capoeira, jak również do społeczności grupy, w której ćwiczy. Batizado nadaje stopień wtajemniczenia. Określa się go kolorem sznura, który jest przyznawany po pojedynku z osobą najwyższą stopniem w grupie. Takie batizado odbywa się tylko raz w życiu. Natomiast każdy kolejny wyjazd na Batizado nazywa się Troca de Corda. Agogo to kolejny termin związany z Capoeirą. Stanowi on oryginalny instrument afrykański. Instrument ten wykorzystuje się w capoeirze. Złożony jest z dzwonków, które są umieszczone na zakrzywionym uchwycie. Agogo posiada dwa albo trzy dzwonki. Na tych dzwonkach gra się za pomocą drewnianego kołka albo metalowego pręta. Aluno z kolei stanowi osoba, która trenuje Capoeirę w grupie, która jest pod kierownictwem mestre. Adept staje się aluno po batizado. Artes das Gerais stanowiło grupę Capoeira, która zrzeszała uczniów, instruktorów oraz mistrzów tej sztuki walki. Grupa ta powstała w 1992 roku w Belo Horizonte.
Podobne artykuły
Cailifoquan
Cailifoquan, czyli Choy Li Fut Kung Fu jest systemem walki, który jest chyba jednym z najlepiej poznanych na świecie. Jest jedną z odmian kung-fu, która jest bardzo rozpowszechniona poza granicami Chin. Styl ten został opracowany w pierwszej połowie XIX wieku. Twórcą tego stylu jest Chan Heunga. Styl ten ćwiczy się w różnych odmianach. Następną odmianą kung-fu jest Changquan. Jest to północnochiński styl kung-fu. Charakteryzuje się wysoką postawą, przewagą kopnięć, zastosowaniem długich uderzeń oraz ofensywnością. Chen shi taijiquan z kolei jest stylem taichi. Jest to styl wewnętrzny, który łączy w sobie elementy stylów zewnętrznych. Do podstawowych technik tego stylu walki zaliczamy między innymi: formę bez broni, formę z bronią oraz formę ćwiczoną w parach. Do form bez broni należą następujące formy: Lao jia, Xin jia oraz Chan si gong. W formach z bronią stosuje się następujące bronie: miecz, szabla, włócznia, kij, halabarda, podwójny miecze oraz podwójna szabla. Z kolei forma ćwiczona...
Ditangquan
Ditangquan jest sztuką chińskiej walki, która złożona jest z kopnięć oraz różnych technik pchnięć, wywichnięć oraz podcięć.Techniki tradycyjne wykorzystują siłę oraz gibkość w celu zmiany kąta oraz poziomu ataku. Poza tym Ditangquan jest stylem widowiskowym. Styl ten wymaga jednak wysokiego stopnia koordynacji oraz siły mięśni, a w szczególności mięśni nóg. Związane to jest z ciągłą zmianą wysokości oraz pozycji w walce. Houquan stanowi również chińską sztukę walki. Jest to także widowiskowy styl walki. Styl ten wyobraża postawy oraz ruchy zwierzęcia, jakim jest małpa. Ogólnie styl ten polega na wykonywaniu bardzo szybkich ataków w najmniej odporne części ciała przeciwnika, czyli na przykład w oczy, w skronie, czy też w części płciowe. Styl małpy wymaga dużo zwinności oraz zręczności. Bloki, jakie pojawiają się w tym stylu opierają się na łokciach blisko ciała. Odbicia ciosów z kolei wiążą się ze staczaniem się w dół, przewrotami, saltami, czy też inną akrobatyką. W stylu tym...
Liuhebafaquan
Liuhebafaquan jest chińską oraz wewnętrzną sztuką walki. Technika stylu uzyskuje płynność poprzez ruch bioder kierujących przemieszczeniami, unikami, odbiciami ciosów, jak również samymi ciosami. Poza tym styl ten ma wymiar bojowy, leczniczy oraz duchowy. Qinna z kolei jest zbiorem technik walki. Ma zastosowanie w chińskich sztukach walki. Styl ten obejmuje techniki manipulacji stawami, chwyty, trzymania, dźwignie oraz wykorzystanie punktów witalnych na ciele człowieka. Styl ten został stworzony w celu samoobrony. Techniki tej sztuki walki dzielimy a pięć kategorii. Są to następujące techniki: akcje na mięśnie oraz ścięgna, a w tym rozdzielanie fen jin oraz chwytanie zhua jin, akcje na kości oraz stawy, czyli przemieszczanie, akcje na oddychanie, czyli zatrzymywanie, akcje na obieg krwi, czyli uciskanie żył lub tętnic, akcje na obieg energii, czyli uciskanie meridianów oraz akcje na punkty witalne, a w tym uciskanie oraz chwytanie. Technika ta powstała na początku XVII wieku. Styl ten wywodzi się ze starożytnych zapasów oraz...
Trening Taijiquan
Trening Taijiquan składa się z następujących rodzajów treningów: trening wizualizacji, trening koordynacji układu szkieletowego z mięśniowym oraz trening reakcji na sytuację zagrożenia. Trening wizualizacji polega na walce z wyimaginowanym przeciwnikiem. Z założenia technika ta ma oddziaływać na układ nerwowy, czy zakłócać działanie krwiobiegu przez co nie można trenować z prawdziwym przeciwnikiem. Trening koordynacji układu szkieletowego z mięśniowym polega na zwiększaniu szybkości, jak również siły ciosu przy wykorzystaniu składowych sił różnych partii ciała przy wykorzystaniu powolnych ruchów. Powolne ruchy pozwalają na obserwację działania układu mięśniowo-szkieletowego. Prowadzi ponadto do stopniowego udoskonalania. Trening reakcji na sytuację zagrożenia polega natomiast na kodowaniu bojowych schematów działania. Możliwe jest to za pomocą wizualizacji dokładnych sekwencji ruchowych wraz z miarowym z nimi oddechem. Ponadto Taijiquan dzieli się na różne style. Do najbardziej znanych stylów tej techniki należą: Chen, Yang, Wu, Hao oraz Sun. W XX wieku zaczęto wykorzystywać taijiquan jako formę ćwiczeń medytacyjnych. Obecnie wykształciły się trzy...